Dag 27, Van Pretoriuskop, Krugerpark, naar Johannesburg.
We hoeven er niet veel voor te doen, maar we zijn er weer heel vroeg uit. Als we gewassen en aangekleed zijn en buiten aan het tafeltje zitten blijkt ons brood beschimmeld te zijn. Dat wordt dus even heen en terug naar het winkeltje. Maar als ik dan terug ben, de camera pak en weer weg wandel weet Ans hoe laat het is. "Hij heeft een vogel gezien die hij nog niet heeft". Toch valt het oponthoud ontzettend mee. Om half 9 rijden we weg de poort uit voor de laatste rit door het Krugerpark.
Onze koelbox laten we in het huisje staan, met allerlei etenswaren die over zijn en we niets mee kunnen doen. We kunnen ook niets mee nemen naar huis en op deze manier doen we de schoonmaker of schoonmaakster van ons huisje er waarschijnlijk een groot plezier mee.
De eerste 3,5 uur zijn weer een geweldige game drive waarbij we, op een uitzondering na vrijwel alle dieren zien. We rijden achtereenvolgens de geasfalteerde hoofdwegen H1-1 en H3 van Pretoriuskop naar de Malelane Gate waar we ruim 3 weken geleden het Krugerpark ook binnen zijn gekomen. Op een kleine onverharde zijweg na die we even inrijden om te kunnen stoppen voor koffie blijven we op de verharde weg. We hebben de auto niet voor niets schoon gemaakt.
Voor het laatst rijden we de poort van een kamp uit.
Een klipspringer op de rotsen.
Een steenbok laat zich bewonderen.
Halverwege de ochtend komen we langs de ons bekende Afsaal Picnicplaats waar we nu alleen even stoppen voor een toiletbezoek. Rond 12 uur zijn we bij de Gate en na de nodige formaliteiten verlaten we, met gemengde gevoelens, het Krugerpark. We hebben het er heel erg naar ons zin gehad, maar aan alles komt een eind. Wat rest vandaag is een rit van zo'n 400 kilometer naar Johannesburg.
Het is druk op de Afsaal Picnicplaats.
Het laatste stuk onverharde weg.
Een groot deel van de weg is autoweg waar 100 of 120 km per uur is toegestaan. Toch schiet het niet erg hard op. Het lijkt wel of ze overal aan de weg bezig zijn. En kom je bij wegwerkzaamheden, dan is het vaak kilometers lang, met de nodige vertraging. De bedoeling van ons was om bij daglicht de stad in te rijden en dat is net gelukt. Rond half 6 zijn we bij het vliegveld waar we met een toelichting van de schade de auto inleveren. Het dak, motorkap, voorruit en zijdeur zijn gedeukt door de hagelbui en de zijkanten zijn ontzettend gekrast door de struiken waar we langs gereden zijn. Toch doen ze niet moeilijk, ze zijn het waarschijnlijk gewend.
We zijn dolblij als we eindelijk kunnen inchecken voor onze vlucht en vooral dat we de koffers even later kwijt zijn. De tijd tot vertrek brengen we door op verschillende plekken op de luchthaven. Nergens zijn echt relax plekken zoals op Schiphol. Na een hapje eten in een cafetaria geven we ons laatste Zuid Afrikaanse geld uit aan Amarula, een populair likeurtje in de zuidelijke landen van het Afrikaanse contingent.
Als we dan eindelijk kunnen instappen blijken we een vertraging van zo'n half uur te hebben waardoor we nog net voor 12 uur 's-nachts vertrekken.
