Reisverslag Zuid-Afrika 2024

Dag 7, mlilwane wildlife sanctuary.

De wekker staat zo dat deze zich om 8:00 uur zal laten horen, maar voor die tijd ben ik al even bij Ans in bed gekropen. We hebben een twee- en een eenpersoonsbed in de hut. Rara wie heeft welk bed?
Nadat we klaar zijn lopen we naar het restaurant en nemen een light breakfast. Deze heeft alles wat we nodig hebben en voldoende ook.
Als we wachten op het ontbijt komen we aan de praat met een Afrikaans echtpaar die ondermeer vraagt waar wij hiervoor geweest zijn. Wat blijkt, het zijn een zwager en schoonzuster van Frans en Dora van de Nxala Ranch. Meteen wordt er een telefoontje gepleegd met: "je raad nooit met wie we staan te praten". Hoe klein kan de wereld zijn. En het was nog een gezellig praatje ook.
Bij terugkomst in Nyala Village lopen de beesten rond de hut. Nyala's, bushbucks en wrattenzwijntjes. Leuk. We maken ons hierna klaar en vertrekken voor een gamedrive met de eigen auto.

De dieren die we zien zijn allemaal gewend aan auto's, alleen vogels zijn ontzettend schuw. We zijn zonder kaart vertrokken en rijden wat rond en plotseling zijn we weer in het kamp terug. We rijden meteen door maar wel een andere kant op. Een kaart wordt wel gemist, De enige houvast die we hebben is een foto die we met het mobieltje mochten maken van de laatste kaart die ze hadden. Ook nu weer zien we allerlei dieren en na een half uurtje stoppen we even bij een meertje met krokodillen om een kopje koffie te nemen. Hierna dwalen we maar wat rond en plotseling staan we weer in het kamp. Nu rijden we naar onze hut en nemen eerst wat te drinken.

Het restaurant van het kamp.

Een bosbokje loopt tussen de hutten.

Half 3 vertrekken we weer en nemen weer wat andere paden. veel paden zijn, in onze ogen, afgezet met rood/witte linten en vermijden we voor de zekerheid maar. We komen in een heel ander deel in het noorden van het park terecht waar de paden steeds slechter worden en Ans af en toe uit moet stappen om te kijken of het goed gaat met de auto over de rotsachtige bodem. We rijden inmiddels echte 4x4 wegen.
Half 5 in de middag, na de nodige pogingen om een route te vinden moeten we toegeven. We zijn verdwaald. We kunnen niet anders als naar het kamp bellen waar gezegd wordt dat er hulp gezocht wordt en dan contact met ons opgenomen gaat worden. Na een half uur, het begint al te schemeren, bel ik zelf terug en krijg een ranger aan de lijn die vraagt wat we om ons heen zien. Na wat uitleg vertelt hij dat we dezelfde 4x4 weg weer terug moeten nemen van de berg af, hoe moeilijk ook. Hij komt onze richting op en zal ons proberen te vinden.

Een avontuurlijk ritje, maar zwaar voor de auto.

Zebra's staan midden op het pad.

Een groep gnoes ligt langs de weg in het droge gras.

Het is inmiddels pikkedonker geworden voordat we van de berg af zijn. Wel met schrikmomenten als er in het licht van de koplampen een kudu voor de auto langs springt. De auto had al deuken van de hagelbui maar volgens ons is de bodem van de wagen ook niet meer zo nieuw als een halve dag eerder. We rijden in het donker onderaan de berg langs de rand van een bos als we een claxon horen en in de verte koplampen van een landrover zien. Wij seinen terug en zijn dolgelukkig een ranger te zien die ons terug brengt naar het kamp. Uiteindelijk is het nog ruim 3 kwartier rijden achter hem aan voordat we terug zijn.
Wat blijkt. De rood/witte linten liggen er alvast voor een evenement dat aanstaande zaterdag gaat plaatsvinden. Wij hadden deze linten dus gewoon kunnen negeren. Op onze vraag of, wat ons is overkomen, vaker is gebeurt schud onze redder afwijzend met zijn hoofd. Wij zijn de eersten.

Nergens is bewegwijzering.

Verdwaald!!.

We hebben eerst wat te drinken nodig waarna we om 7 uur naar het restaurant gaan om te eten. En weer komen we aan de praat met een jong Nederlands stel dat juist vandaag uit het Krugerpark is aangekomen. Terwijl wij er morgen naar toe gaan. Ze komen even bij ons aan het tafeltje zitten en de tijd vliegt voorbij.
Iets na negenen lopen we naar onze hut, waar we na een douche vast de spullen inpakken voor morgen.

Hoewel we maar 46 kilometer hebben gereden was het voor ons echt een avontuurlijke dag.