Ons nieuwe bungalowtje.
Lekkere bedden hebben we.
Dus we verhuizen al onze spullen van de ene naar de andere bungalow. Tijdens het wachten hierop hebben we een wasje gedaan en alles kan mooi opgehangen worden op de veranda. Intussen drinken we een bakje koffie en veranderen we de plannen voor vandaag. We besluiten om via onverharde wegen naar Skukuza te rijden, daat wat te eten en weer terug te gaan.
Om half 11 vertrekken we dan pas voor een rit via de privéweg S139, enkele zandwegen en een laatste stukje verharde weg naar Skukuza, het grootste kampement in het Krugerpark.
Op de heenweg hebben we al diverse keren oponthoud door dierenleven. Geweldig kunnen we alleen maar zeggen. Pas om 2 uur zijn we in Skukuza waar we een hamburger eten, een pizza meenemen en in het winkeltje nog wat broodnodige boodschappen doen.
We willen voor de terugweg dezelfde weg nemen als heen, maar hebben er nu wel 3 kwartier minder tijd voor. Gelukkig gaat de rit vrij vlot, op enkele keren na dat dieren de weg oversteken en we even moeten wachten tot ze weer in het struikgewas zijn verdwenen.
Een koedoe in een gekke houding.
Het buitenrestaurant van Skukuza Rest Camp.
Twee waterbokken kijken ons aan.
Voor de laatste 17 kilometer over de privéweg S139 hebben we nog 1,5 uur. Geen probleem denken we.
Maar . . . . . Liefst 3 keer moeten we stoppen of achteruit rijden voor olifanten. De laatste keer staan we bijna een uur volledig stil tussen een groot aantal olifanten. Ze staan voor ons, achter ons en links en rechts naast ons. Nu en dan is het een beetje eng en adrenalineverhogend en af en toe, bij een naar ons toe trompetterende olifant met klapperende oren gaat onze hartslag echt in het rood.
Als je dan eindelijk door kunt rijden moet er een noodstop gemaakt voor een buffel op de weg en als we even later zelfs tussen een kudde buffels door moet rijden kun je wel zeggen dat we een geweldige, avontuurlijke rit hebben gehad.
In het gehele Krugerpark is het verboden in het donker te rijden dus moet je in elk kamp om half 6 binnen zijn en gaan de hekken dicht. Pffff. We hebben nog 5 minuten over.
Alleen voor bewoners van Byamiti.
We kunnen geen kant op door de olifanten om ons heen.
We zitten nog vol van de hamburger van vanmiddag en echt avondeten maken is niet nodig. We hebben er ook niet veel zin in, dus houden we het bij een stukje fruit.
Half 7 zitten we op de veranda met wat te drinken als de manager komt vragen hoe het ons bevalt. Als goedmakertje voor de eerste waardeloze nacht krijgen we voor de volgende dag een avond game drive aangeboden. Een leuke geste die we graag aannemen.
Na deze drukke en hele leuke afwisselende dag zijn we allebei hard toe aan een warme douche, nemen we nog wat te drinken en liggen om 9 uur al op bed.
