Reisverslag Zuid-Afrika 2024

Dag 5, De Nxala Ranch.

Er is gisteren afgesproken dat Frans ons vanochtend mee zal nemen op een tour over de ranch, dus de wekker was weer nodig. In de lounge krijgen we eerst een kop koffie die door het nog steeds ontbreken van stroom warm gemaakt moet worden op het gasstel waarna we om 7:45 in de landrover stappen. Met slechts 5 graden is het best wel koud.
Als we een stuk gereden hebben krijgen we eindelijk een idee hoe groot de ranch is. Op papier 4000 ha maar daar krijg je eigenlijk pas een beeld van als je op een hoog punt staat en tot in de verste verte alleen maar ranch ziet. Op het grote terrein loopt veel wild in kleine kuddes, zoals kudu's, zebra's, red hartebeest en zelfs struisvogels. Volgens Frans zijn de gevaarlijkste dieren de struisvogels. Roofdieren leven er niet. Verder is Nxala een werkende farm, dus overal lopen kleine of iets grotere kuddes koeien.

Hoe mooi de lodge ligt zie je midden op de foto.

Het ontzettend grote terrein van de Nxala ranch.

Na een eindje off-road rijden komen we bij een overhangende rots waar Frans ons 2000 tot 4000 jaar oude rotstekeningen laat zien van de San, de bosjesmannen die hier in de oudheid leefden. Enkele tekeningen zijn heel duidelijk qua voorstelling, bij anderen heb je een beetje fantasie nodig of de uitleg van Frans. Onvoorstelbaar dat je zo'n kunstschat gewoon op je eigen terrein hebt.
Tussendoor laat Frans ons dingen zien die rond de rotsen groeien of om ons heen op de grond liggen zoals uitwerpselen van verschillende dieren en de stekels van een stekelvarken.

Er moet vandaag ook nog gewerkt worden dus Frans moet even naar een deel van de boerderij waar koeien medicijnen nodig hebben welke hij meegenomen heeft. Als we aankomen en hij uitlegt wat hier gedaan wordt zeggen wij dat dit een fokkerij is. Maar, fokkerij is in het Zuid-Afrikaans schijnbaar een niet zo netjes woord dus gaat Frans hier niet op in. Weten wij veel. Eigenlijk best wel hilarisch.

Frans geeft uitleg over de tekeningen.

Een voorstelling van dieren, waarschijnlijk giraffen.

Hier wordt hard gewerkt op de farm.

Het is 10 uur geweest voor we weer terug zijn in de lodge waar Marian en Mirjam, de twee dames die de lodge verzorgen, voor ons een ontbijtje hebben klaargezet. Na een tweede bakje koffie maken we een korte wandeling over de ranch. Om buiten de omheining van de lodge te gaan lopen krijgen we een 'pieper' mee om het hek te openen. Tijdens de wandeling komen we midden in een kudde koeien terecht. Echt lekker voelen we ons niet tussen die grote beesten, maar misschien hebben deze dieren hetzelfde gevoel wel met ons.
We zijn in een uurtje terug waarna we lekker relaxed de tijd doorbrengen met aan de rand van de vijver zittend ijsvogeltjes fotograferen en nog een stukje wandelen.

Een wandeling over de ranch rond de lodge.

Overal lopen kleine en grote kuddes koeien.

Even relaxen bij het watertje voor de lodge.

Frans moet de volgende ochtend vroeg geopereerd worden en hij en Dora vertrekken vanmiddag al voor de urenlange rit naar het ziekenhuis. Zijn zuster en zwager verzorgen aan het begin van de avond ons eten. Dat wil zeggen. Dora heeft allles voorbereid, alleen het vlees moet nog gebraden worden. Dat wordt natuurlijk door de zwager gedaan, hoewel deze klaagt dat dit eigenlijk op een open vuur moet gebeuren, braaien, en niet op een gasstel. Nog voor het eten zijn we gedouched en maken we zoveel mogelijk onze spullen klaar voor de trip naar Eswatini van morgen. Het eten is trouwens overheerlijk en we zitten helemaal vol.

De zuster van Frans, Hanna, en haar man gaan naar huis dus we zitten helemaal alleen op de lodge. Alleen in het woongebouw van Frans en Dora zijn een aantal honden. Van Hanna hebben we wel het nummer van haar mobiel gekregen welke we in geval van nood kunnen bellen. We voelen ons prima op ons gemak, doen de buitendeuren op slot, steken de gaskachel aan en zitten in de lounge nog wat te lezen en nemen we wat te drinken. Toch liggen we weer om half tien in bed.