Reisverslag Zuid-Afrika 2024

Dag 17, van Satara naar Olifants.

Vandaag gaan we naar Olifants, een kamp waar we ons veel van voorgesteld hebben en in ieder geval in de reis opgenomen wilden zien. Vanaf Satara is het een rit van zo'n 60 km, in het gunstigste geval zo'n 3 uurtjes dus we besluiten een omweg te maken. Die ene nacht in Satara was ingepland omdat de afstand van Crocodile Bridge naar Olifants eigenlijk te veel is om in een dag te doen.
De dag begint weer vroeg. Nog voor 7 uur staat Ans naast het bed en ik niet veel later. Wat volgt is hetzelfde ochtendritueel als anders, met dat verschil dat we tussendoor ook nog met de camera achter vogels aanzitten. Toch zijn we echt niet uniek wat dat betreft. Er lopen overal mensen met fototoestellen en lange lenzen rond om een plaatje te schieten van een mooi vogeltje. En als er langs de weg een apart of mooi exemplaar gezien wordt ontstaat er spontaan een 'file'.

Half 9 vertrekken we, gooien de sleutel in de daarvoor bestemde box en rijden de poort uit. Slechts een paar honderd meter verder stoppen we alweer. Ditmaal voor een maraboe die een stukje van de weg in het veld staat.
En eigenlijk gaat het de hele weg zo. Geen spektakel maar leuke en mooie dingen genoeg.

De o zo lelijke maraboe.

Kudu mannetje met de mond vol.

Na zo'n 17 km gereden te hebben verlaten we de verharde weg en volgen we de S127 tot de Timbavati Picnicplaats. Deze plek kennen we nog van de vorige keer. Alleen was het nu een stuk drukker. Het is 10 uur in de ochtend en al menigeen is volop aan het braaien. Wij kijken hier van op, maar zij zijn verbaasd als ze ons niet meer dan een muffin zien pakken. Na deze versnapering en een lekkere bak koffie nemen we de S39, de Timbavati Road. Een 28 kilometer lange zandweg door zeer gevarieerd landschap, maar net als andere onverharde wegen ontstellend slecht. Niet alleen voor de auto maar ook voor onze zitvlakken en ik krijg pijn in de schouders van het, in mijn ogen, 4x4 rijden.
Na een tijdje pauzeren we bij een tweede stopplaats. Een uitzichtpunt wat ons ook weer heel bekend voor komt. We blijven hier niet lang en als we de benen voldoende gestrekt hebben vertrekken we meteen weer.

Al vroeg is er volop drukte op de picnicplaats.

Een paartje bataleurs maakt elkaar het hof.

De mooie bruinkapijsvogel.

Achtereenvolgens rijden we hierna de S89, S90, S92 en een laatste stukje geasfalteerde H8 naar de poort van Olifants waar we tussen half 3 en 3 uur aankomen.
Hier en daar is het aardig druk, wat we ondermeer hebben gemerkt op picnicplekken maar ook bij de receptie van Olifants sta ik in de rij. Het blijkt dat gisteren de schoolvakanties in Zuid Afrika zijn ingegaan dus alle kampen in Kruger zijn volgeboekt.
De rest van de middag doen we lekker rustig aan. Maar ook wandelen we een stukje over het kamp en nemen we wat te drinken bij het restaurant, wat een prachtig uitzicht heeft trouwens. Terug bij ons huisje nemen we beiden een douche en lopen half 7 weer naar het restaurant voor een hapje eten. Het toetje is daarna een kopje koffie wat we thuis zetten en opdrinken tijdens een potje Yahtzee. De dag eindigd met samen de foto's van vandaag bekijken waarna we er weer heel, heel vroeg in liggen.

De ingang van Olifants.

Ons hutje met buitenkeukentje en -zitplaats.